Tradycja kulinarna regionu była silnie uregulowana przez kalendarz – zarówno ten wyznaczany przez pory roku, jak i kalendarz liturgiczny. Jak wspomina jedna z badaczek śląskiej kuchni, tradycja wartościowała nie tylko przestrzeń, ale i czas. Podział na „beztydzień” (dni powszednie) i „niedziela abo we święta” był fundamentem .
Na co dzień, jak wspominają nasi rozmówcy, jedzenie było „monotonne”. Rano jadło się chleb z masłem lub twarogiem, a na obiad często była tylko polewka z ziemniakami lub tłuczone ziemniaki z maślanką. Latem gotowano gęste zupy jarzynowe na bazie ziemniaków. Dużą popularnością cieszyły się dania z owocami takie jak zupa owocowa z makaronem zagęszczona mąką ziemniaczaną czy pierogi. Szczególnie trudny był czas „przednówka” – wczesnej wiosny, gdy kończyły się zapasy. Wtedy posiłek składający się z ziemniaków posypanych koperkiem i zsiadłego mleka „był oznaką że jest biednie”.
Niedziela była wyczekiwana. To był dzień, kiedy potrawy były „inne, bogatsze”. Niekwestionowanym symbolem niedzieli był rosół. W wielu domach regionu to właśnie on stanowił o świątecznym charakterze posiłku, a gotowane w nim mięso stawało się drugim daniem.
Choć w rejonie Kłobucka rosół był najważniejszy, w sercu Górnego Śląska symbolem niedzielnego obiadu stał się zestaw złożony z rolady wołowej, klusek śląskich i modrej kapusty, co potwierdza rangę tego dnia.
